przewiń do końca przewiń do początku zobacz pełny tekst dokumentu

Ecclesia in Oceania, 18

III GŁOSZENIE PRAWDY JEZUSA CHRYSTUSA W OCEANII

Pewnego razu - gdy tłum cisnął się do Niego, aby słuchać słowa Bożego, a On stał nad jeziorem Genezaret - zobaczył dwie łodzie stojące przy brzegu; rybacy zaś wyszli z nich i płukali sieci. Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby nieco odbił od brzegu. Potem usiadł i z łodzi nauczał tłumy (Łk 5,1-3)

NOWA EWANGELIZACJA
Ewangelizacja w Oceanii

18. Ewangelizacja jest misją Kościoła głoszenia światu prawdy Bożej objawionej w Jezusie Chrystusie. Ojcowie Synodalni bardzo by pragnęli, żeby communio stała się tematem i celem całej ewangelizacji w Oceanii60 i podstawą każdego planowania duszpasterskiego. W ewan­gelizacji Kościół wyraża swą własną wewnętrzną komunię i działa jak jedno ciało, pragnąc przez pośrednictwo Chrystusa całą ludzkość doprowadzić do jedności z Bogiem. Wszyscy ochrzczeni są wezwani do głoszenia Ewangelii, słowem i czynem, światu, w którym żyją61. W Oceanii Ewangelię powinni usłyszeć wszyscy: wierzący i niewierzący, autochtoni i imi­granci, bogaci i ubodzy, młodzi i starzy. Tak, wszyscy mają prawo usłyszeć Ewangelię, a to znaczy, że chrześcijanie mają święty obowiązek dzielić się nią z nimi. Nowa ewangelizacja jest dziś potrzebna po to, by każdy mógł dosłyszeć i zrozumieć łaskę Boga daną wszystkim ludom w Jezusie Chrystusie i w nią uwierzyć.

60 Por. Specjalne Zgromadzenie Synodu Biskupów poświęcone Oceanii, Lineamenta, 42; Instrumentum laboris, 22, 51; Propositio, 4, 10, 44.

61 Por. Tamże, 4.

Podczas tego Specjalnego Zgromadzenia biskupi podzielili się wielkim kapitałem swych własnych pasterskich doświadczeń oraz doświadczeniami swych najbliższych współ­pracowników. W ten sposób razem uprzytomnili sobie nowe perspektywy przyszłości Kościoła w Oceanii. Wielu z nich uskarżało się na przykre doświadczenia izolacji, na trudności związane z pokonywaniem olbrzymich odległości i życiem w surowych warunkach. Równocześnie jednak dzielili się doświadczeniami bardzo pozytywnymi, opowiadali o świe­żości wiary i komunii, rodzącej się z przyjęcia Ewangelii i odkrycia miłości Boga. Biskupi mówili też o nadziejach i obawach, sukcesach i zawodach, rozwoju i regresie Kościołów partykularnych w Oceanii. Niektórzy mniemają, że widziany w całości Kościół w Oceanii znalazł się na rozdrożu, co zmusza go do podjęcia decyzji rzutujących na przyszłość. Uświadomili sobie, że nowe okoliczności zaistniałe w Oceanii ukazują wielkie wyzwania, i że nadszedł czas nowego przedstawienia Ewangelii ludom Pacyfiku, tak by mogli usłyszeć słowo Boże z nową wiarą i znaleźć pełniejsze życie w Chrystusie. Stwierdzili jednak, że warunkiem tego jest wprowadzenie nowych metod ewangelizacji, na bazie nowej wiary i nadziei oraz głębszej miłości do Pana Jezusa.

Biskupi bardzo pozytywnie wypowiadali się na temat licznych wysiłków podejmowa­nych w celu wprowadzenia w życie dyrektyw Soboru Watykańskiego II, widząc w tym pierwszy etap tej koniecznej odnowy naszego sposobu myślenia (por. Rz 12,2). Podkreślali z naciskiem, że należy budować właśnie na tym fundamencie, to zaś implikuje podejmowanie nowych inicjatyw zmierzających do umocnienia wiary tam, gdzie osłabła, i do podawania jej całemu społeczeństwu w sposób bardziej przekonywający. Wezwanie do odnowy jest wzywaniem do głoszenia światu prawdy Jezusa Chrystusa i do dawania Mu świadectwa aż do najwyższej ofiary męczeństwa. Do tego jest teraz powołany Kościół w Oceanii, to jest też powód zwołania tego Specjalnego Zgromadzenia Synodu 62.

62 64 Jan Paweł II, Przemówienie do biskupów Australii (Sydney, 26 listopada 1986), 4: AAS 79 (1987), 956.

Ze względu na sytuację panującą w Oceanii łatwo może się zdarzyć, że wezwanie Boże nie zostanie usłyszane z powodu globalnej transformacji, która w tym rejonie naruszyła tożsamość kulturalną i instytucje społeczne. Niektórzy obawiają się nawet, że takie zmiany mogą zagrozić samym fundamentom wiary i doprowadzać do zniechęcenia i rozpaczy. W obliczu tych zagrożeń powinniśmy pamiętać, że sam Pan daje nam siłę do przezwyciężania tego rodzaju pokus. Wiara jest jak dom postawiony na skale: „Spadł deszcz, wezbrały rzeki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom. On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony" (Mt 7,25.). Uzbrojony w moc Ducha Świętego, Kościół w Oceanii przygotowuje się do nowej ewangelizacji ludów, które teraz odczuwają głód Chrystusa. „Oto teraz czas upragniony, oto teraz dzień zbawienia!" (2 Kor 6,2).

Wielu Ojców Synodu wyrażało zaniepokojenie z powodu społecznego statusu wiary chrześcijańskiej w Oceanii; stwierdzali mianowicie, że wywiera ona teraz mniejszy wpływ na sprawy związane z dobrem wspólnym, na moralność publiczną i sądownictwo, sytuację małżeństwa i rodziny, a nawet prawo do życia. Niektórzy biskupi zauważyli, że nauczanie Kościoła jest niekiedy kwestionowane nawet przez katolików. Jeśli tak jest rzeczywiście, nie może specjalnie dziwić, że głos Kościoła ma mniejszy wpływ w życiu publicznym.

Wyzwania nowoczesności i postmodernizmu odczuwają wszystkie Kościoły partykular­ne w Oceanii, szczególnie te jednak, które żyją w społeczeństwie bardziej dotkniętym procesem sekularyzacji, indywidualizmem i konsumizmem. Wielu biskupów zwracało uwagę na osłabienie wiary i praktyk religijnych w życiu ludzi, którzy jako normę oceny i po­stępowania przyjmują światopogląd z gruntu świecki. W związku z tym wierzących prze­strzegał już papież Paweł VI. Mówił mianowicie o pokusie „sprowadzania wszystkiego do ziemskiego humanizmu, do zapominania o moralnym i duchowym wymiarze życia i do zaniedbywania koniecznego kontaktu człowieka ze Stwórcą"63. Kościół musi podejmować swą misję ewangelizacji w świecie coraz bardziej zsekularyzowanym. Zmysł Boga i Jego miłującej Opatrzności u wielu uległ osłabieniu, nawet w całych sektorach społeczeństwa. Praktyczne zobojętnienie na prawdy i wartości religijne przysłania pełne miłości oblicze Boga. Dlatego „wśród priorytetów nowego zaangażowania ewangelizacyjnego znajduje się priorytet powrotu do odczuwania sacrum i do świadomości centralnego miejsca Boga w całej ludzkiej egzystencji"64. Pierwszym priorytetem dla Kościoła w Oceanii jest przystąpienie do nowej ewangelizacji. Jego misja jest w pewnym sensie prosta i jasna: ponownie przedstawić społeczeństwu ludzkiemu integralną Ewangelię zbawienia w Jezusie Chrystusie. Kościół jest posłany do dzisiejszego świata, do ludzi naszych czasów, „aby «głosić Ewangelię (...) by nie zniweczyć krzyża Chrystusowego. Nauka bowiem krzyża jest (...) mocą Bożą» (1 Kor 1,17-18)".65

63 Paweł VI, Homilia na hipodromie w Randwick w dwusetną rocznicę przybycia J. Cooka do Australii (Sydney, 1 grudnia 1970): AAS 63 (1971), 62.

64 Jan Paweł II, Przemówienie do biskupów Australii (Sydney, 26 listopada 1986), 4: AAS 79 (1987), 956.

65 Słowa przytoczone przez Jana Pawła II, Przemówienie do biskupów Nowej Zelandii (Wellington, 23 listopada 1986), 5: AAS 79 (1987), 937.

Polska wersja tekstu pochodzi z Dzieł zebranych Jana Pawła II (16 tomów). Copyright © by Wydawnictwo M.